पास्टर र राजनीति : परमेश्वरको बोलावट, मण्डलीको विधान र हाम्रो दृष्टिकोण

• पा.महेश थान्जु

जय मसीह।

परमेश्वरको बोलावट र दुईवटा पेसा :

सर्वप्रथम, हामीले रोमी ११:२९ लाई बुझ्न आवश्यक छ । यस पदअनुसार, परमेश्वरका वरदान र बोलावटहरू अटल हुन्छन् (फिर्ता लिइँदैनन्) । ती सधैँ रहिरहन्छन्, कहिल्यै हराएर जाँदैनन् । दोस्रो कुरा, ‘पर्पज ड्रिभन लाइफ’ (उद्देश्यपूर्ण जीवन) का लेखक रिक वारेनका अनुसार, विश्वभरि सयौँ – हजारौँ यस्ता पास्टरहरू हुनुहुन्छ जसले दुईवटा पेसा (bi-vocational) अङ्गालेर सेवा गरिरहनुभएको छ ।

वेतनभोगी पास्टर र मण्डलीप्रतिको उत्तरदायित्व :

तर, जब हामी वेतनभोगी (तलब लिने) पास्टरको कुरा गर्छौं, तब उहाँको मुख्य र पहिलो उत्तरदायित्व पूर्ण रूपमा आफ्नो रोजगारदाता अर्थात् मण्डलीप्रति हुन्छ । हामी यस तथ्यमा एकदमै स्पष्ट हुन जरुरी छ कि कतिपय पास्टरहरूले आफूलाई राजनीतिबाट पूर्ण रूपमा अलग राख्नुभएको छ; तर सँगसँगै यस्ता कयौँ प्रख्यात राजनीतिज्ञहरू पनि हुनुहुन्छ जसलाई उनीहरूको सम्प्रदाय (Denomination) ले – पास्टर (स्वयम्‌सेवक पास्टर) को रूपमा अभिषेक (Ordain) गरेका छन् । उदाहरणका लागि, दक्षिण कोरियामा यस्ता हजारौँ विश्वासीहरू हुनुहुन्छ ।

अर्कोतर्फ, एउटा स्थानीय मण्डलीको आफ्नै सञ्चालक समिति हुन्छ जसलाई बोर्ड वा काउन्सिल भनिन्छ । एक जना पास्टर यसै समितिप्रति पूर्ण रूपमा जबाफदेही हुनुहुन्छ । यसका साथै, पास्टरको कार्यविवरण मण्डली वा सम्प्रदायको ‘विधान’ मा पहिल्यै तय गरिएको हुन्छ त्यसकारण कुनै पास्टरले राजनीति गर्ने वा नगर्ने भन्ने कुरा पूर्ण रूपमा मण्डलीको बोर्ड वा काउन्सिलको निर्णय र विवेकमा भर पर्ने कुरा हो ।

परमेश्वरको सार्वभौम योजना र मण्डलीको भूमिका :

सर्वशक्तिमान् परमेश्वर सार्वभौम हुनुहुन्छ । केही अपवादात्मक परिस्थितिहरूमा, परमेश्वरले आफ्नो सार्वभौम इच्छा र अनन्त योजनाभित्र रहेर, आफ्नो अनन्त तथा दीर्घकालीन उद्देश्य पूरा गर्न आफ्ना कुनै पनि दासलाई राजनीतिमा प्रवेश गर्ने अनुमति दिन सक्नुहुन्छ । तसर्थ, पास्टरले राजनीति गर्न हुने वा नहुने भन्ने विषय हाम्रो टाउको दुखाइ वा चिन्ताको विषय हुनुहुँदैन । यस कुरालाई मण्डलीको बोर्ड वा काउन्सिललाई नै सम्हाल्न दिनुपर्छ ।

स्वर्गीय बोलावट र ऐतिहासिक उदाहरण :

यदि कुनै पास्टरले राजनीतिमा प्रवेश गर्न आफूसँग स्वर्गीय बोलावट र परमेश्वरको स्वीकृति छ भन्नुहुन्छ भने, हामीसँग त्यसको कुनै निश्चित वा ठोस जवाफ नहुन सक्छ। यस्तो अवस्थामा मेरो तर्क के छ भने, ती पास्टरले नम्रतापूर्वक परमेश्वरको वेतनभोगी दासको रूपमा आफ्नो पास्टरीय सेवकाइलाई केही समयका लागि स्थगन गर्नुपर्छ । यद्यपि, वरदान प्राप्त एक साँचो पास्टरले मेरो जस्तै आफ्नो पास्टरीय लगाव र कर्तव्यलाई कहिल्यै पनि त्याग्नुहुन्न । तर, यति भन्दै गर्दा म के सुझाव दिन्छु भने, यदि कुनै वेतनभोगी पास्टर पूर्णकालीन रूपमा राजनीतिमा जान चाहनुहुन्छ भने, उहाँले आफ्नो वेतनभोगी पास्टरीय सेवकाइलाई बिदा दिनु नै बेस हुन्छ ।

तपाईंको जानकारीको लागि, भारतमा विशपलाई एउटा राजनीतिक व्यक्तित्वको रूपमा पनि हेरिन्छ । के तपाईंले दक्षिण अफ्रिकाका आर्कविशप डेसमन्ड टुटुको बारेमा सुन्नुभएको छ ? उहाँ राजनीतिमा व्यापक रूपमा संलग्न हुनुहुन्थ्यो । त्यसकारण, यदि परमेश्वर स्वयम्‌ले नै सक्रिय रूपमा आफ्ना दासको जीवनमार्गमा हस्तक्षेप गर्ने इच्छा गर्नुहुन्छ भने, हामी मौन रहनु नै उचित हुन्छ ।

आलोचना होइन, हाम्रा पास्टरहरूका लागि प्रार्थना गरौँ :

हामी अन्य मण्डलीका पास्टरहरूको बारेमा कुरा नगरौँ । उहाँहरूले जे चाहनुहुन्छ त्यही गर्न दिऊँ, बरु हामी आफ्नै मण्डलीको मात्र चिन्ता गरौँ । हाम्रा पास्टरहरूलाई बेलाबेलामा निन्दा गर्ने वा आलोचनाको तारो बनाउनुको सट्टा, उहाँहरूलाई हाम्रो दैनिक प्रार्थनामा निरन्तर उचाल्ने काम गरौँ ।

अन्त्यमा, यो विषय इसाई नैतिकता (Christian Ethics) को विभागअन्तर्गत पर्दछ; तथापि, धर्मशास्त्रमा यस्ता विषयहरूको कुनै पनि विस्तृत र सर्वमान्य जवाफ पाइँदैन ।

धन्यवाद ! शालोम !